Tijdens mijn studie was ik nooit zo’n fan van glas, weet er ook niet zo heel veel van, maar daar ben ik de laatste jaren erg van terug gekomen, mede door het werk van Menno Jonker overigens. Al vind ik niet alles wat mij maakt mooi. Ik houd erg van zijn strakke werken, met duidelijke kleuren en dito vormen. Ook zijn gladde, geschuurde randen vind ik prachtig. Het vormt een prachtig contrast met de vloeiende randen van het glas en het glanzende oppervlak van de huid. Seven last words bijvoorbeeld vind ik een prachtig werk. Het was ook aanwezig op de tentoonstelling maar jammer genoeg stond het in een glazen doos. En dit werk vind ik ook heel erg mooi.

Wanneer je de tentoonstellingsruimte in CODA in liep, was er eerst helemaal niets. Achteraan in de ruimte begon de tentoonstelling van Jonker, die voor mijn gevoel best meer ruimte kon gebruiken. De belichting was sober en de kleuren van de muren waren aangepast aan de werken die daar tentoongesteld waren. Fraai.
De video gaf een goed beeld van de totstandkoming van zijn werk. Erg leuk vond ik de samenwerking met de glasblazers, iets waar ik eigenlijk nooit zo bij stilgestaan heb. Er zijn duidelijke fasen te onderscheiden in de wording van een glaskunstwerk, die puur individueel en samen met anderen tot stand komen.

Een paar van de onderstaande foto’s zijn erg donker.

soortgelijke dingen:

1. mmka
2. mogelijkheden
3. kunst: een geestverruimend middel?

Marina Abramović. Portrait with Flowers. 2009. Black-and-white gelatin silver print; photo: Marco Anelli. © 2010 Marina Abramović. Courtesy the artist and Sean Kelly Gallery/Artists Rights Society (ARS), New York

Gelukkig heeft het MoMa een goede website.

soortgelijke dingen:

1. kunst: een geestverruimend middel?
2. wp 2.9 aka carmen
3. up

De tentoonstelling ‘het nieuwe versieren’ viel me een beetje tegen. Niet zozeer de kwaliteit van het tentoongestelde werk, als wel de manier van presenteren. Het was er erg donker (waarom weet ik niet, sieraden kunnen – afgezien van het werk van Nel Linssen wellicht – best licht verdragen). Maar goed, toch leuk om te hebben gezien.

Note to self: volgende keer zorgen dat je de goede museumjaarkaart in je zak stopt, scheelt weer geld.

soortgelijke dingen:

1. vraagje
2. menno jonker
3. Boijmans-Van Beuningen

garderobe in Boijmans

Afgelopen week was ik in Boijmans. Daar was ik ongeveer honderd jaar niet meer geweest. Na enige uren noodgedwongen over een vitrine met hele oude glazen gebogen te zijn geweest in mijn studietijd (mijn medestudenten kunnen zich die praktijklessen vast ook nog levendig herinneren), vond ik Boijmans een beetje stoffig. Maar vorige week heb ik mijn oordeel aardig bij moeten stellen. Boijmans heeft een prachtige collectie beeldende kunst (met Florence-effect, oh dit ook hier, en dit, en dit) en toont hele gewaagde mixen van hele moderne met oude kunst. Heel bijzonder. Ze slopen er zelfs hele museumzalen voor. Later meer over Boijmans.

Afbeelding hier is de garderobe van Boijmans. Een prachtig stuk toegepaste kunst wat een bijzonder spannende garderobe oplevert, die bovendien zonder personeel kan. Wieki Somers heeft de garderobe gemaakt. Haar website is ook zeer de moeite waard. Later ook meer over Wieki Somers. Nu naar bed.

soortgelijke dingen:

1. mmka
2. bijbels bezielde videokunst

Zijlmans spreekt – nog immer met een aanstekelijke overgave, enthousiasmerend – over de werken van Anish Kapoor, James Turrell, Keith Haring, Marina Abramovic, over spiritualiteit en liminaliteit (een term uit de antropologie), de fenomenologie van Merleau-Ponty, Bill Viola, museum De Pont en legt links tussen tweedimensionaal werk, ruimtelijke opstellingen, videokunst, kunst uit de Renaissance, (soms onverwacht) hergebruik van bijbelse thema’s, Mantegna, Pontormo, Hannah Wilke en de tien geboden.

De nadruk wordt gelegd op het beleven, het ondergaan van de kunst. De ervaring die ervoor zorgt dat je na het bekijken – ondergaan, een ander mens bent dan voor die tijd. Je bent een drempel overgegaan, je hebt een ‘rite de passage’ doorlopen.
Op bepaalde momenten wordt hierin de link gelegd met de christelijke religie, al is voor mij de link met andere religies in een aantal gevallen veel meer zichtbaar (bij de stenen werken van Marina Abramovic, de stenen waar je tegenaan gaat staan, de stenen waar je onder gaat staan). Religies zoals bijvoorbeeld het Boeddhisme, waar het spirituele op een veel hoger vlak ligt dan in de christelijke religies.
Klein gemis in de lezing was voor mij het werk van fotografe Bettina Rheims*, de werken uit de INRI serie, waarin Rheims onder meer een Madonna met hoofddoek afbeeldt, met een ontblote borst waar bloed uitkomt. Haar werk had heel goed binnen de context van deze lezing gepast.

De tentoonstelling is bijzonder. Indringend en indrukwekkend. Een tentoonstelling over spraakmakende (controversiële?) religieuze videokunst in een prachtige, nog in gebruik zijnde eind vijftiende eeuwse hallenkerk. Georganiseerd door een videokunstenaar slash studentenpastor. En dat in Deventer. Wow. Ga er naartoe, zolang het nog kan.

Links (worden nog aangevuld)

• Bewogen Beelden, nog tot en met 20 juni te zien in de Deventer Grote of Lebuïnuskerk
• Videobeelden van Arent Weevers’ werk
• Anish Kapoor, James Turrell, Keith Haring, Marina Abramovic
• Meer informatie over INRI, van Bettina Rheims en Serge Bramly
• Encyclopedie van de antropologie: liminaal
• Google resultaten van Keith Harings Ten Commandments
• Museo Magazine Marina Abramovic
• Museo Magazine Sigalit Landau

Wat vond ik?
De tentoonstelling is prachtig en indrukwekkend, woorden die ik in dit artikel al meer gebruikt heb, al vond ik niet alles van diezelfde, hoge kwaliteit. Hoogtepunten van de tentoonstelling waren voor mij het werk van de zwangere Madonna van Arent Weevers, wat via een zichtlijn in verbinding staat met het trage werk van Bill Viola. (Grappig om te zien dat de samensteller van de tentoonstelling zich op deze wijze op één lijn zet met het fenomeen Viola. Het ontlokte me een glimlach.) Viola ontroert, verstilt. Aan weerszijden van deze lijn zijn een aantal werken te zien, in een met lakens beklede gang. Deze werken beschermen mekaar, zo lijkt het. De kijker wordt uitgenodigd de lichte gang in te lopen en te kijken. In deze gang bevindt zich ook het werk van Sigalit Landau. Hoewel niet zo heel spectaculair, raakt het me door de compositie, het lijnenspel, de frêle kleuren en de beweging.
Aan de andere zijde van deze centrale middenlijn zijn nog een paar werken te zien. Persoonlijk vind ik ze daar wat verloren staan. De immense ruimte en hoogte van de kerk nodigt minder uit tot kijken dan de beschermde, witte gang. Dit geldt niet voor het werk van Marina Abramovic, wat ondanks het gemis van de gang toch meer beschut staat. De ruimte rond de twee schermen biedt ruimte voor de kijkers om de dialoog met elkaar aan te gaan. Abramovics werk is schokkend, confronterend. Je kunt de ijzige kou welhaast voelen.
Op de vraag in de titel kan ik volmondig “ja” antwoorden. Voor mij in elk geval wel.

(Het is fijn om te voelen dat ik ooit de keuze heb gemaakt voor het goede vak. Dat de materie me nog dusdanig bezighoudt dat ik meteen bij thuiskomst vijf boeken uit de kast gehaald heb, zaken opgezocht heb, zin krijg om te schrijven, te documenteren en mijn mening erover te ventileren. :-) Al valt het niet mee een coherent verslag te schrijven. Deze lezing geeft mij in elk geval weer een hoop stof tot nadenken, formuleren en zin om meer te onderzoeken.)

* Bettina Rheims exposeerde in 2006, van januari tot en met maart in de Kunsthal in Rotterdam. Op de website van de Kunsthal presteren ze het om de naam van de fotografe verkeerd te schrijven… Slordig! Op deze pagina (niet van de Kunsthal) vind je veel foto’s van de tentoonstelling, waaronder ook een heel aantal uit de INRI-serie.

Toch een plaatje, van Bettina Rheims. Omdat ze zulke prachtige foto’s maakt.

soortgelijke dingen:

1. mmka
2. menno jonker
3. mogelijkheden

‘Bijbels bezielde videokunst’, 28 mei tot en met 20 juni in de Lebuïnuskerk te Deventer. Lezingen op 3 juni en 16 juni, 19.30 uur.

soortgelijke dingen:

1. mmka
2. menno jonker